Het zaad tussen de distels

31-08-20122318x gelezen

Een zaaier ging zaaien en een deel viel tussen de distels; de distels schoten op en verstikten het zaad. Het zaad dat tussen de distels terechtkwam, is te vergelijken met iemand die de goede boodschap hoort, maar zo in beslag genomen is door de zorgen van het dagelijks leven ... dat het de boodschap verstikt waardoor het geen vrucht kan dragen (zie Matteüs 13:7, 22)

De zorgen van het dagelijks leven, dat is een van de grootste valstrikken in het christelijk leven. Het komt op als distels en verstikt de boodschap van het evangelie in ons hart, het trekt onze aandacht weg van het volbrachte werk van Christus en neemt ons compleet in beslag. We wandelen met de Heer en op een dag steekt er een verschrikkelijke storm op, we worden er zo door overrompeld dat we snel naar het stuur grijpen en proberen ons scheepje in bedwang te houden.

En voor u er erg in heeft bent u alleen nog maar bezig met rennen, met emmers water overboord te gooien en proberen alles recht te houden. U heeft alleen nog maar oog voor het schip en de storm, en terwijl u daar naar kijkt laat u zichzelf wijsmaken: "Ik red dit nooit, de storm is te zwaar en m'n boot te zwak, ik heb maar twee handen en zal dit nooit tot een goed eind kunnen brengen. Het is voorbij!"

Op het hoogtepunt van de storm bent u alle beloftes van God vergeten, u klaagt dat het allemaal zo zwaar en moeilijk is en de duivel en andere spotters vragen u: "Waar is uw God nu? Heeft Hij u in de steek gelaten? Misschien bent u wel geen kind van Hem? Misschien is Hij wel boos ... Als Hij toch God is dan zou Hij ..."

Een soortgelijke situatie wordt beschreven in de Psalmen: "Er waren er, die met schepen de zee bevoeren, die handel dreven op de grote wateren. Zij zagen de werken des HEREN en zijn wonderen in de diepte. Hij sprak en deed een stormwind opsteken, die haar golven omhoog hief; zij rezen ten hemel, zonken neer in de waterdiepten, hun ziel verging van ellende; zij tuimelden en wankelden als een beschonkene, al hun wijsheid werd verslonden" (Psalm 107:23-27)

Zoals we hier lezen kwamen de golven erg hoog, tot aan de hemel toe, de mannen slaakten doodsangsten uit en wisten niet meer wat ze moesten doen (hun wijsheid werd verslonden). Wanneer u op dat moment toegeeft aan de zorgen en snel naar het stuur rent om alles in bedwang te houden dan zult u het uiteindelijk verliezen, de zorgen zullen een verstikkende werking hebben waardoor u niet het leven leidt dat God voor u voor ogen heeft.

Ik wil u vragen stil te staan bij de reactie van de mannen op het schip in Psalm 107, want hoe reageerden zij? Grepen ze naar het roer of gebeurde er wat anders? In de psalm staat er het volgende over geschreven: "Toen riepen zij tot de HERE in hun benauwdheid" (vers 28). Ze bouwden niet meer op hun eigen kunnen, ze waren eindelijk tot erkenning gekomen dat het water sneller aan boord spoelde dan dat zij met emmers weer eruit konden gooien. Ze hadden nog maar één redding en dat was de Heer, en daarom riepen zij Hem aan en wierpen al hun vertrouwen op Hem.

Als we verder lezen zien we wat er gebeurde met deze mannen in het nauw, als reactie op hun gebed in vertrouwen: "Hij voerde hen uit hun angsten; Hij maakte de storm tot een zacht suizen, zodat de golven stil werden. Zij verheugden zich, omdat die tot rust kwamen, en Hij leidde hen naar de haven" (Psalm 107:28-30).

God is altijd bij machtte om met één Woord de storm te stillen, en Hij is bereid dit te doen voor diegene die op Hem vertrouwen. Hij zal het nooit toestaan dat wij boven ons eigen kunnen beproefd worden, want op het moment van beproeving voorziet Hij in een uitweg (zie 1 Korintiërs 10:13). Ditzelfde zien we bijvoorbeeld ook gebeuren met de discipelen die met hun bootje in een storm terrecht kwamen, Jezus legde met één Woord de storm het zwijgen op (zie Marcus 4:35-41).

Als we naar deze beloftes en grote werken van God kijken zullen we tot de ontdekking komen dat het niet noodzakelijk is om ons zorgen te maken omdat we een hemelse Vader hebben die voor ons zorgt en weet wat we nodig hebben. Hij heeft beloofd altijd dicht bij Zijn kinderen te zijn en ziet altijd naar hen om en voorziet in de uitweg. Daar mogen wij op vertrouwen, we moeten ons niet laten overrompelen door de dingen van alledag we moeten blind vertrouwen op God, onze liefdevolle, zorgzame Vader. Op die manier krijgen de distels geen kans om op te komen want vertrouwen en berusting in het werk van Christus maakt dat distels geen goede voedingsbodem meer hebben.

Jezus zegt hier nog het volgende over:
"Maak je niet bezorgd over wat je zult eten of drinken om in leven te blijven, en ook niet over de kleding voor je lichaam. Is het leven niet meer dan het eten, en het lichaam niet meer dan de kleding? Kijk naar de vogels van de hemel: ze zaaien niet en maaien niet en oogsten niet, je hemelse Vader voedt ze. Zijn jullie niet meer waard dan vogels? Wie van jullie kan met al zijn zorgen een el toevoegen aan zijn leven? En wat maak je je bezorgd over je kleren? Leer van de lelies op het veld hoe ze groeien. Ze werken niet, ze spinnen niet. Maar Ik zeg jullie: zelfs Salomo met al zijn pracht en praal ging niet gekleed als een van hen. Als God nu het gras op het veld, dat er vandaag staat en morgen in de oven wordt gegooid, zo kleedt, hoeveel te meer kleedt Hij dan jullie, kleingelovigen? Vraag je dus niet bezorgd af: Wat zullen we eten? Wat zullen we drinken? Wat zullen we aantrekken? Want naar dat alles zijn de heidenen op zoek. Jullie hemelse Vader weet wel dat je dat allemaal nodig hebt ..." (Matteüs 6:25-34)

Het is om die rede zo van belang om in de seizoenen dat het windstil is Gods beloftes te ontdekken, om ze vast te grijpen en te onthouden. Om tijd door te brengen met de Heer in uw binnenkamer, zodat u Hem leert kennen; hierdoor kent u Hem ook wanneer Hij uit het zicht verdwenen lijkt te zijn. U kunt zichzelf dan in tijden van noodweer herinneren wie Hij is en wat Hij beloofd heeft waardoor u door dat geloof in volle overtuiging voor Zijn troon kunt verschijnen om Hem aan te roepen temidden van uw benauwdheid.

We moeten de dingen van alledag niet laten opkomen als distels, we moeten niet teveel nadruk leggen op moeilijkheden, lastige seizoenen en beproevingen. Want, zoals we al in de overdenking "Door hete vuren" bij hebben stilgestaan, zijn al die dingen er slechts om ons te vormen naar het beeld van Christus, we mogen God er om danken en prijzen! We moeten veranderd worden in ons denken; sterker nog we moeten het denken (de gezindheid) van Christus ontvangen want dan ziet die zware storm er ineens heel anders uit!

Dan sta je tegenover je beproeving of je spreekwoordelijke rode zee en kun je zeggen "God heeft mij in het verleden al eens verlost en Hij zal dat vandaag weer doen, want Hij is altijd dezelfde! Je maakt absoluut geen kans om mij gevangen te zetten, ook niet voor korte duur, want ik ben gekocht en betaald door het bloed van het Lam, Jezus Christus, en behoor Hem alleen toe!"

Vragen en/of opmerkingen over dit artikel? Mail dan naar:

Naar boven